Mula noong sinaunang panahon, nakasanayan na ng mga tao ang paggamit ng mga likas na pinagmumulan ng init at natural na bentilasyon upang matuyo ang mga materyales, ganap na pinipigilan ng mga natural na kondisyon at nagreresulta sa mababang produktibidad. Sa pag-unlad ng produksyon, ang mga pamamaraang ito ay unti-unting pinalitan ng artipisyal na kinokontrol na mga pinagmumulan ng init at mekanikal na pag-dehumidification ng bentilasyon.
Ang mga modernong dryer sa simula ay gumamit ng mga pasulput-sulpot, fixed{0}}bed dryer. Sa kalagitnaan ng-ika-19 na siglo, ang paggamit ng mga tunnel dryer ay minarkahan ang paglipat mula sa pasulput-sulpot patungo sa tuluy-tuloy na operasyon. Ang mga rotary drum dryer ay epektibong nag-agitate ng mga particulate na materyales, na nagpapataas ng kapasidad at intensity ng pagpapatuyo. Ang ilang mga industriya ay bumuo ng tuluy-tuloy na pagpapatakbo ng mga dryer na iniayon sa kanilang mga partikular na pangangailangan, tulad ng mga drum dryer sa mga industriya ng tela at papel.
Noong unang bahagi ng ika-20 siglo, nagsimulang gumamit ng mga spray dryer sa paggawa ng gatas, na nagbibigay ng makapangyarihang tool para sa malakihang-pagpapatuyo ng mga likidong materyales. Simula noong 1940s, sa pag-unlad ng teknolohiya ng fluidization, mataas-intensity, mataas-produktibong fluidized bed at airflow dryer ang lumitaw. Ang freeze-sublimation, radiation, at dielectric dryer ay nagbigay ng mga bagong paraan upang matugunan ang mga partikular na kinakailangan. Ang mga far-infrared at microwave dryer ay nagsimulang mabuo noong 1960s.
